5 protocolfouten die een D/s-dynamiek moeilijker maken dan nodig is

1. Je hebt je protocol opgeschreven als een lijst met dingen die je niet mag doen

Ga niet zitten totdat je toestemming hebt gekregen. Spreek niet tenzij je wordt aangesproken. Doe uw halsband niet af. Technisch gezien zijn dit regels. Maar psychologisch gezien zijn ze onvolledig. Een verbod kan niet worden uitgevoerd. Je kunt er alleen maar voor falen.

Er is geen feitelijk moment waarop je niet zit. Er is geen gebaar om te maken, geen actie om te voltooien, niets om over te dragen of bewust uit te voeren. De onderdanige probeert eenvoudigweg te voorkomen dat hij een onzichtbare grens overschrijdt. Dat creëert een vreemde dynamiek: het protocol geeft ze een groot aantal mogelijkheden om iets fout te doen, maar heel weinig mogelijkheden om actief te slagen.

Probeer de beperking om te zetten in een waarneembare actie:

• Ga niet zitten zonder toestemming → Vraag voordat je gaat zitten
• Spreek niet tenzij je wordt aangesproken → Wacht tot je gaat zitten geadresseerd
• Doe uw halsband niet af → Vraag voordat u hem afdoet
• Houd uw handen niet thuis  → Bied uw handen aan wanneer daarom wordt gevraagd.

Nu weet de onderdanige wat hij moet doen te doen, de Dominant weet waar hij op moet letten, en naleving wordt iets zichtbaars en opzettelijks.

Een nuttig protocol zou iemand een manier moeten bieden om te slagen – niet slechts een lijst met manieren om te falen.

2. Niemand heeft besloten wie het opmerkt

Een regel kan volkomen duidelijk zijn en toch mislukken, omdat niemand weet wat er gebeurt nadat deze is gevolgd. Stel je voor dat het protocol zegt: “Stuur een bericht wanneer je thuiskomt.” Oké. Maar wie is verantwoordelijk voor het opmerken ervan? Wat als de Dominant het druk heeft? Wat als de onderdanige het vergeet? Wordt het bericht onmiddellijk of vóór een bepaald tijdstip verwacht? Moet de Dominant reageren? Wat gebeurt er als er geen bericht is?

Hier worden protocollen stilletjes administratief werk. Voor elke regel is een rapportagearchitectuur nodig die is gebouwd op het moment dat deze wordt gemaakt: Wie merkt het? Hoe weten ze dat? Wanneer weten ze het?

Idealiter zou rapportage geen extra karwei moeten zijn dat aan het protocol is gekoppeld. Het zou de laatste stap moeten zijn. Een goed protocol vereist niet dat iemand voortdurend controleert. Er wordt een systeem gecreëerd waarin de controle is ingebouwd.

3. Jij hebt ontworpen voor je beste dag

Een protocol kan er fantastisch uitzien als iedereen uitgerust, blij, geil, georganiseerd is en absoluut niets anders aan de hand heeft. Dat is niet waar je het moet testen. Test het op de zieke dinsdag, de deadlineweek, de ochtend na een vreselijke slaap, de dag dat een van jullie stilletjes woedend is over iets dat totaal niets met elkaar te maken heeft, het weekend dat je op bezoek bent bij familie. Want dan ontdek je of jouw protocol daadwerkelijk duurzaam is.

Vraag: Wat is de versie van dit protocol die we realistisch gezien nog kunnen doen op de slechtste normale dag?

Dat is je uitgangspunt. Alles daarbuiten kan optioneel, flexibel of additief zijn. Een dagelijks ritueel kan bijvoorbeeld normaal gesproken gepaard gaan met een lange schriftelijke check-in. Maar als het realistische minimum een ​​bericht van drie woorden is waarin wordt bevestigd dat alles in orde is, bouw dat dan in het protocol zelf in. Op goede dagen kun je altijd meer doen.

4. Slechts één van jullie heeft iets te mislukken bij

BDSM is opzettelijk asymmetrisch: de onderdanige heeft meestal explicietere regels, verantwoordelijkheden of verwachtingen. Maar dat betekent niet dat de Dominant er geen zou moeten hebben.

In veel dynamieken worden de verplichtingen van de onderdanige zorgvuldig gedocumenteerd, terwijl de verantwoordelijkheden van de Dominant bestaan ​​als vage beloften: wees attent; zorg voor mij; weet wat ik nodig heb.

Het probleem is dat vage toezeggingen bijna onmogelijk zijn om ter discussie te stellen. Als de Dominant een duidelijk vastgelegd protocol overtreedt, kan de onderdanige naar de regel wijzen en zeggen: “Dit is niet gevolgd.” Zonder die regel zeggen ze alleen maar: “Iets hieraan voelt niet goed.”

Geef de Dominant vier of vijf toezeggingen die specifiek genoeg zijn om te herkennen wanneer ze worden nagekomen en wanneer niet.

Bijvoorbeeld:

• Geef vooraf bericht wanneer een vast protocol niet kan worden nagekomen gevolgd.
• Houd een wekelijkse dynamische check-in.
• Volg de overeengekomen nazorg na specifieke soorten scènes.
• Wijzig nooit een vaste regel midden in een conflict.
• Respecteer een veiligheidswoord of overeengekomen limiet zonder onderhandeling.

5. Er is geen procedure om iets te veranderen

Hier is een verrassend vaak voorkomende valkuil: een echtpaar maakt een protocol alsof ze permanente wetten schrijven. Dan werkt er iets niet meer. Misschien is de regel te veeleisend. Misschien zijn de omstandigheden veranderd. Misschien is de onderdanige er ontgroeid. Misschien realiseert de Dominant zich dat dit meer wrijving dan verbinding creëert.

Maar er is geen overeengekomen proces om dit te veranderen. Elke aanpassing begint dus emotioneel geladen te voelen.

Een protocol moet vanaf het begin een wijzigingsclausule bevatten. Bepaal wanneer u het gaat beoordelen. Bepaal hoe wijzigingen worden voorgesteld. Bepaal of regels kunnen worden gepauzeerd, ingetrokken, aangescherpt of vervangen.

Zelfs iets eenvoudigs kan de psychologie volledig veranderen. Bijvoorbeeld: “We zullen onze protocollen elke drie maanden beoordelen, en elke persoon kan om een ​​eerdere beoordeling verzoeken als de omstandigheden veranderen.”

Het allerbelangrijkste: frame beoordeling als onderhoud – niet als crisismanagement.

Je onderhoudt iets niet omdat het is mislukt. Je onderhoudt het omdat je verwacht dat het blijft werken.

Je dynamiek verdient dezelfde aanpak.