5 Tips om het rollenspel minder ongemakkelijk te laten voelen

1. Begin in het midden

Een van de gemakkelijkste manieren om rollenspel ongemakkelijk te maken? Het hele scenario hardop uitleggen voordat je begint.

'Dus jij bent de loodgieter en ik heb je gebeld omdat mijn gootsteen kapot is...'

Plotseling flirt je niet met een loodgieter. Je pitcht een uitgangspunt voor je partner. En niets is zo slecht voor de stemming als jezelf horen uitleggen waarom je je aangetrokken voelt tot iemand die doet alsof hij je kraan repareert.

Bespreek in plaats daarvan vooraf de rollen, grenzen en basisinstellingen. Zodra de scène begint, slaat u de introductie over en doet u alsof deze al onderweg is.

Probeer te beginnen met een zin die impliceert dat er vóór dit moment iets is gebeurd.

In plaats van bijvoorbeeld uit te leggen dat uw partner een loodgieter is die is gearriveerd om uw gootsteen te repareren, kunt u het volgende proberen:

"Je bent te laat."

Dat is alles. Twee woorden, en er is al spanning. Je partner heeft iets om op te reageren, en van daaruit kun je de scène samen opbouwen.

Je hebt geen uitgebreid achtergrondverhaal of een perfect geconstrueerde opening nodig. Je hebt alleen een startpunt nodig dat jullie allebei iets geeft om mee te werken.

2. Sms het voordat je het zegt

Als het hardop uitspreken van je openingszin beangstigend voelt, probeer het dan eerst in een bericht te sturen.

Er is een reden waarom de eerste paar seconden van een rollenspel intimiderend kunnen aanvoelen dan alles wat volgt. Je betreedt niet zomaar een scène; je maakt jezelf ook kwetsbaar door je partner te laten zien wat je je hebt voorgesteld. En je doet beide dingen tegelijk, in realtime.

Sms'en neemt een deel van die druk weg.

Je kunt je woorden kiezen, van gedachten veranderen, een zin verwijderen en het opnieuw proberen zonder dat iemand ziet hoe je het begrijpt. Het geeft je partner ook de kans om zich in het scenario te verdiepen voordat je oog in oog staat.

In plaats van bijvoorbeeld te proberen een verleidelijke lijn over de bank heen te brengen, kun je het volgende sturen:

'Laat me niet wachten.'

Je kunt zelfs een paar berichten uitwisselen terwijl je je in aparte kamers klaarmaakt, zodat de verwachting toeneemt voordat je elkaar ontmoet.

Tegen de tijd jullie zijn samen, de scène is al begonnen. Je introduceert niet langer een idee vanuit het niets; je zet een interactie voort waar jullie allebei al in zijn gestapt.

En als sms'en niet jouw ding is? Hetzelfde effect kun je bereiken met een kort briefje, een gesproken bericht of een eenvoudige, vooraf afgesproken instructie.

3. Laat de rustiger partner de eerste stap zetten

Het starten van een rollenspelscène is vaak moeilijker dan eraan deelnemen.

De persoon die het initiatief neemt, moet de eerste zet doen, de toon zetten en iets introduceren waarop de andere persoon kan reageren. Dat zijn veel beslissingen die je moet nemen terwijl je probeert je niet belachelijk te voelen.

De persoon die reageert, heeft ondertussen iets om mee te werken.

Dus waarom zou je dat niet plannen?

Voordat je begint, spreek je af wie de scène zal initiëren. Het hoeft niet de dominante partner te zijn, de meer ervaren partner of de persoon wiens idee het was. Laat de persoon die zich minder zelfbewust voelt het voortouw nemen om dingen op gang te brengen.

Ze kunnen op de deur kloppen, een gesprek beginnen of de openingszin uitspreken. De andere persoon kan dan op een natuurlijke manier reageren in plaats van dat hij de hele interactie zelf moet bedenken.

De ene partner komt bijvoorbeeld de kamer binnen en zegt: “Ik hoopte dat ik je hier zou vinden.”

De ander hoeft niet met een briljante comeback te komen. Ze kunnen eenvoudigweg reageren op wat er gebeurt.

Het doel is niet om één persoon alle verantwoordelijkheid voor de scène toe te wijzen. Het is bedoeld om de druk weg te nemen van twee mensen die zich tegelijkertijd afvragen wie iets als eerste moet doen.

Zodra de interactie in beweging komt, kun je om de beurt leiding geven, reageren en nieuwe ideeën introduceren.

4. Behandel niet elke giechel als een noodgeval

Je brengt iets waarvan je dacht dat het een zeer overtuigende zin was als je partner plotseling lacht.

En zo is de scène voorbij. Of tenminste, dat is wat je veronderstelt.

Nu verontschuldigen jullie je, leggen jullie uit dat het niet je bedoeling was om te lachen, en debatteren jullie of we door moeten gaan. Een klein momentje van amusement is veranderd in een regelrechte discussie over de vraag of je het rollenspel correct uitvoert.

Hier is een betere aanpak: spreek van tevoren af ​​dat lachen mag.

Rollenspel kan grappig aanvoelen, juist omdat je iets onbekends doet met iemand die je heel goed kent. Je hersenen kunnen het contrast registreren tussen het personage dat je speelt en de persoon die je werkelijk bent, en lachen kan een natuurlijke reactie zijn op die spanning.

Het betekent niet automatisch dat je je ongemakkelijk voelt bij het scenario, dat je je niet aangetrokken voelt tot je partner, of dat de hele zaak is mislukt.

Je kunt lachen, het moment erkennen, even ademhalen en terugkeren naar de scène.

Als een van jullie bijvoorbeeld zijn karakter breekt, kun je glimlachen, een snelle blik wisselen en doorgaan met de volgende regel in plaats van te stoppen om te analyseren wat er is gebeurd.

Het belangrijkste is om onderscheid te maken tussen nerveus gelach en oprecht ongemak. Als iemand van streek lijkt, wil stoppen of aangeeft dat iets niet goed voelt, pauzeer dan en check in. Lachen mag nooit worden gebruikt om de grenzen van een partner te negeren.

Maar als jullie het allebei naar je zin hebben en de situatie gewoon een beetje belachelijk vinden? Daar mag jij ook van genieten.

Je hoeft geen volkomen serieuze uitdrukking te behouden om een ​​bevredigende ervaring te hebben.

5. Geef het 90 seconden voordat je beslist

Soms is het moeilijkste deel van het rollenspel simpelweg door het begin komen.

Je voelt je zelfbewust. Je openingszin klinkt vreemd uit je mond. Je bent je zeer bewust van je gezichtsuitdrukkingen, je stem en of je partner denkt dat je overtuigend bent.

Het is verleidelijk om meteen te stoppen en te concluderen dat rollenspel gewoon niets voor jou is.

Probeer in plaats daarvan af te spreken om 90 seconden in de scène te blijven voordat je evalueert hoe het voelt.

Beschouw het als een klein experiment, niet als een verplichting om ga door.

Weersta gedurende die 90 seconden de drang om de scène te onderbreken, alleen maar om te vragen of het werkt. Concentreer u op wat er tussen u gebeurt: de reactie van uw partner, het gesprek dat u aan het opbouwen bent, of de fysieke sensaties die u ervaart.

Het kan zijn dat het aanvankelijke zelfbewustzijn begint af te nemen zodra u iets heeft om op te reageren. Je stopt met het monitoren van elk woord en gaat meer aandacht besteden aan de interactie zelf.

En als je je na 90 seconden nog steeds ongemakkelijk voelt? Dat is ook nuttige informatie.

Je kunt pauzeren, het scenario veranderen, een andere aanpak proberen, of besluiten dat dit specifieke soort rollenspel niets voor jou is.

Het gaat er niet om jezelf door ongemak heen te dwingen totdat het verdwijnt. Het is bedoeld om jezelf voldoende tijd te geven om onderscheid te maken tussen de tijdelijke kwetsbaarheid van het proberen van iets nieuws en het echte ongemak bij de ervaring.

Je hebt een fantasie niet méér te danken dan een eerlijke kans.